مشکات

#ترس_از_خدا

✍ممکن است این سوال برای بعضی ها مطرح شود که ترس از خدا یعنی چه ؟

مگر خداوند یک چیز موحش و ترس‌آوری است؟ خداوند کمال مطلق و شایسته‌ترین موضوعی است که انسان به او محبت بورزد و او را دوست داشته باشد. پس چرا انسان از خدا بترسد؟

 در جواب این سوال می‌گوییم مطلب همین طور است . ذات خداوند موجب ترس و وحشت نیست، اما اینکه می‌گویند از خدا باید ترسید یعنی از قانون عدل الهی باید ترسید. در دعا وارد است: یا مَنْ لَا یُرْجَى إِلَّا فَضْلُهُ و لا یُخافُ الا عدلُهُ : ای کسی که امیدواری به او امیدواری به فضل و احسان اوست و ترس از او ترس از عدالت اوست 

ایضا در دعاست: جَلَلتُ اَن یُخافَ مِنکَ اِلَّا العَدلُ و اَن یُرجی مِنکَ اِلَّا الاِحسانُ و الفَضلُ:

یعنی تو منزهی از اینکه از تو ترسی باشد جز از ناحیه عدالتت، و از اینکه از تو جز امید نیکی و بخشندگی توان داشت.

 عدالت هم به نوبه خود امر موحش و ترس آوری نیست. انسان که از عدالت می‌ترسد، در حقیقت از خودش می‌ترسد که در گذشته خطاکاری کرده و یا می‌ترسد که در آینده از حدود خود به حقوق دیگران تجاوز کند. لهذا در مسئله خوف و رجاء که مومن باید همیشه، هم امیدوار باشد و هم خائف، هم خوشبین باشد و هم نگران، مقصود این است که مومن همواره باید نسبت به طغیان نفس امّاره و تمایلات سرکش خود خائف باشد که زمام را از کف عقل و ایمان نگیرد و نسبت به ذات خداوند اعتماد و اطمینان و امیدواری داشته باشد که همواره به او مدد خواهد کرد. علی بن الحسین (سلام الله علیه) در دعای معروف ابوحمزه می‌فرماید :

مَولایَ اِذا رَاَیتُ ذُنوبی فَزِعتُ، و اِذا رَاَیتُ کَرَمَکَ طَمِعتُ:

یعنی هر گاه به خطاهای خودم متوجه می‌شوم ترس و هراس مرا می‌گیرد، و چون به کرم و جود تو نظر می‌افکنم امیدواری پیدا می‌کنم.

📚شهید مطهری(ره)، کتاب ده گفتار

🌹  🌹