مشکات

اصرار بر كنترل کودک براي اينكه دقیقاً

“همانی بشود كه ما می خواهيم”

دو نتيجه در پی خواهد داشت:

🔸يا يك رُبات حرف گوش کن و همیشه تسلیم خواهیم داشت

🔸و یا یک آشوبگر و یاغی که هر مرزی را در می شکند.

نتیجه وسواسها و اصرارهای بی مورد والدین بر آنچه الگوی از پیش ساخته تربیتی خود ساخته اند، این دو مورد است و حد وسطی هم ندارد!

پس اولاً هیچگاه لباس از پیش بریده ای را برای تربیت کودکمان قواره نکنیم…

و ثانیاً روی نسخه های تربیتی خود و دیگران اصرار بیش از اندازه نداشته باشیم…شاید این نسخه متناسب با کودک ما نباشد!

یک اصل مهم را فراموش نکنید!

پدر و مادر قرار نيست بي نقص باشند، انسان بي نقص وجود ندارد. 

مسئوليت مانند ليوان كاغذي در دست انسان است. انرا شل نگه داريم رها ميشود و اگر سفت نگه داريم ليوان له ميشود. 

مانند درجه دماي بدن انسان كه بالاتر و پايينتر از حد براي انسان كشنده ست.

پس تعليم و تربيت كودك را تبديل به وسواس نكنيم كه فرزندمان از پا در خواهد آمد.

در صحبت با کودکان لحن صدای شما والدین به اندازه کلام تان مهم است. 

ماهرانه ترین پاسخ ها به کودک نیز می تواند زهرآگین باشد مثلا اگر هنگام بیان مطلب از روی درماندگی آهی بکشید و بگویید: “باز هم این کار را کردی تو هرگز نمیتوانی یاد بگیری…." 

همراه کلمات محترمانه لازم است رفتار ما نیز محترمانه باشد برای نمونه می توان گفت: “من به توانایی و قضاوت تو ایمان دارم یکبار که تذکر بدهم خودت میدانی که بکنی”

امام رضا علیه السلام فرمودند: ” کودک را امر کن تا با دست خود صدقه بدهد، اگر چه مقدار آن کم باشد.”

🔹انجام اعمال نیک را به صورت گفتاری به فرزندان خود آموزش داده و او را به انجام آن عمل عادت دهید. بگذار صدقه را او به شخص مستمند بدهد. تو داری صدقه می دهی؛ اما به دست فرزندت صدقه بده. چقدر زیبا است! اثر تربیتی این نوع برخورد بسیار عمیق تر است.

🔹اگر این دو مطلب با هم تلفیق شوند اثر گذاری بیشتری خواهند داشت. معصوم (علیه السلام) نیز در روایت مورد بحث به ضرورت توام بودن گفتار و رفتار والدین در امر تربیت فرزندان اشاره فرمودند.

(نقل از حاج آقا مجتبی تهرانی)

گاهی بچه ها شیرین زبانی می کنند و با شیرینی الفاظ زشتی را به کار می برند.

والدین عزیز یادمان باشد هر زمان بچه الفاظ “زشت” به کار برد و احساس کردیم شیرین زبانی می کند؛ نخندیم و او را تشویق نکنیم و خاطره این شیرین زبانی را برای دیگران تعریف نکنیم!

زیرا بچه بزرگ میشود و از شیرینی می افتد، ولی الفاظ زشت برای او باقی می ماند؛ یعنی بچه ما بی ادب می شود و دود این بی ادبی نخست در چشم خود ما می رود.