مشکات

🌹راهکارهای زندگی موفق در جزء نوزدهم قرآن کریم

◾️رهبرمعظم انقلاب:

در دعاهای دیشب هست «اللهم العن قتلة اميرالمؤمنين»؛

خدايا قاتلان اميرالمؤمنين را لعنت كن

 ♦️با اينكه يک نفر فقط شمشير زد اما آن كسانی هم كه تاثير داشتند، جزو قتله اميرالمومنين هستند

🔲امیرالمومنین،امام علی(علیه‌السلام) 

▪️ای تیغ مرا لبالب از یارب کُن 

ای تیغ بیا و راحتم امشب کُن 

بشتاب و سرِ مرا شکاف اما باز

رحمی به دلِ سوخته ی زینب کُن 

▪️ای تیغ زمان زمانه ی نیرنگ است

بشکاف سَرَم که سینه ام خون رنگ است

یکبار نشد که سیر رویَش بینم

بشتاب دلم برایِ محسن تنگ است

▪️ای تیغ پَرِ پر زدنش را بزنند

آن مرغ که قیدِ ماندنش را بزنند

ای تیغ ندیدی که چه حالی دارد

مردی که به پیشِ او زنش را بزنند

▪️امروز نه آن دَم علی از پا اُفتاد

تا خانمِ من زیرِ قدم ها اُفتاد 

یک شهر برای بُردنم رد میشد

از رویِ دری که رویِ زهرا اُفتاد 

▪️ای وای ندیدی که چه دیدم آن روز

او خورد زمین و من بُریدم آن روز

از پهلویِ میخ کوبِ زهرا آن روز

با دستِ خودم میخ کشیدم آن روز

حسن لطفی 

🔲◾️▪️درد دل امیر المومنین (علیه‌السلام)

▪️درد دلهام برای تو حسین بسیار است

بسته ام بار سفر چشم به راهم یار است

▪️خوشی عمر مرا بود به نه سال فقط

بعدِ زهرا علی از دست فلک بیزار است

▪️ابن ملجم به خیالش که مرا کُشت ولی

قاتل اصلی من ضرب در و مسمار است

▪️حسن از کوچه چه دیدست که لکنت دارد

که هنوزم که هنوز است دلش بیمار است

▪️به ابالفضل سپردم که کنارت باشد

او گرفتار تو و در همه جا غمخوار است

▪️بیشتر از همه دلواپس زینب هستم

که به هر شهر اسیرِ سرِ هر بازار است

▪️زیور آلات به همراه مبر کرب و بلا

اُلفت مردم کوفه به طلا بسیار است

‍ 🔴امام خامنه ای :

بزرگترین برنامه تربیتی امام علی ابن ابیطالب (علیه السلام) بی رغبتی به دنیا است .

♦️آن  بزرگوار،(امیرالمومنین علیه السلام )همه‌ی عمرش را به عبادت خدا گذراند. از اوّلی که در وجود آن بزرگوار به وسیله‌ی پیغمبر اکرم نقطه‌ی نوری از هدایت الهی به وجود آمد، تا لحظه‌ای که با شمشیر دشمنان خدا به لقاءلله شتافت، یک‌جا شما آن بزرگوار را پیدا کنید که از عبادت و توجّه به خدا و رابطه گرفتن با خدا غفلت کرده باشد! چه در شادی، چه در عزا، چه در جنگ و چه در صلح.

♦️ در شب به نوعی، در روز به نوعی، در مسجد به نوعی، در میدان جنگ به نوعی، در مسند حکومت به نوعی، در جایگاه قضاوت و داوری به نوعی، دائم در حال ارتباط با خدا و تعبّد پیش پروردگار و کار برای او. این امیرالمؤمنین است.

(۱۷/اردیبهشت/۶۷)